Με εκκλησιαστική τάξη τελέστηκε την Κυριακή των Μυροφόρων (8 Μαΐου 2022), υπό του Σεβ. Μητροπολίτου μας κ.κ.Παϊσίου, η χειροτονία εις Πρεσβύτερον, του μέχρι σήμερα ιεροδιακόνου της Ιεράς Μητροπόλεως π. Σταύρου Μάρθα, στον εορτάζοντα ενοριακό ιερό ναό του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Καλύμνου.

Ο Μητροπολίτης χοροστάτησε στην Ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας, συμπαραστατούμενος υπό του εφημερίου π. Νικολάου Καζαβούλη και ιερέων της νήσου Καλύμνου. Την χειροτονία παρηκολούθησαν συγγενείς και φίλοι του νέου πρεσβυτέρου, και πλήθος πιστών.

Σύμφωνα με το τυπικό ο Μητροπολίτης ευλόγησε τον ιεροδιάκονο στην Ωραία Πύλη, και στη συνέχεια εισήλθε στο Ιερό. Στην Αγία Τράπεζα ο Σεβασμιώτατος του διάβασε τις ευχές, ενώ ο π. Σταύρος ήταν γονατιστός. Μετά, στην Ωραία Πύλη, ο π. Σταύρος ενεδύθη τα ιερατικά άμφια που του έδινε ο Μητροπολίτης. Σε κάθε ένα από αυτά ο Σεβασμιώτατος αναφωνούσε «άξιος», και όλο το εκκλησίασμα επαναλάμβανε μεγαλοφώνως «άξιος».

Ο Μητροπολίτης ομίλησε πατρικώς στον νεοχειροτονηθέντα τονίζοντας τα εξής:

«Αγαπητέ μοι Ιεροδιάκονε π. Σταύρο

Χαίρε σήμερα και αγάλου καθ’ ότι καλείσαι να λάβεις υπό της ταπεινότητός μου τον δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης, πού κατά τον θείο Γρηγόριο τον Θεολόγο, η Ιερωσύνη «εστί τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών».

Καλείσαι να εορτάσεις - κι εσύ προσφιλέστατέ μοι άγιε Διάκονε - μετά του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας βουλευτή, του Νικοδήμου, των μυροφόρων γυναικών και μετά του υψιπέτου αετού της αγάπης, του Αποστόλου και Ευαγγελιστού, επιστηθίου φίλου παρθένου ηγαπημένου, Ιωάννου του Θεολόγου και την δική σου εόρτιο πεντηκοστή.

Μεγάλη και λαμπρή δι’ εσέ αυτή, η όντως αγία ημέρα κατά την οποία πρό του φρικτού θυσιαστηρίου θα κλείνεις τα γόνατα και εν κατανύξει ψυχής να δεχθείς την χάρη του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος, το οποίο θα σε αγιάσει και θα σε καταστήσει άξιο ιερέα, της χάριτος του Παντάνακτος Θεού.

Ως εδιδάχθεις τα ιερά της θεολογίας γράμματα κατά την φοίτησή σου στη παλαίφατο κατά Πάτμο Εκκλησιαστική Σχολή «τα δυνάμενά σε σοφίσαι» ο ιερεύς δεν είναι ως ένας εκ των θνητών μέσω των οποίων κινείται και τις θρησκευτικές και ηθικές ανάγκες των οποίων λειτουργεί επ’ ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Από την στιγμή πού επί της κεφαλής του τίθενται οι χείρες του Επισκόπου και δια της επικλήσεως του Αγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος, προχειρισθεί στην Ιερωσύνη, υποτίθεται ότι, αποσπάται από του σώματος των λαϊκών, στο οποίον ανήκε διαρρηγνύη πάντα δεσμό μετά της προτέρας ζωής του και «αφορίζεται εις ευαγγέλιον Θεού».

Τοιούτον είδαν τον λειτουργό της Εκκλησίας, ο Χριστός και οι Πατέρες και οι Διδάσκαλοι της Εκκλησίας. «Μέσος του Θεού και της των ανθρώπων φύσεως έστηκεν ο ιερεύς, τας εκείθεν τιμάς κατάγων προς ημάς και τας παρ’ ημών ιεκετηρίας ανάγων εκεί» λέγει ο χρυσούς την γλώττα, Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

«Ο Ιερεύς αν και κατοικεί την γήν και σ’ αυτή ποιεί την διατριβή του, τά εν ουρανοίς διοικείν επετράπησαν και εξουσία έλαβε, την οποία ούτε αγγέλοις, ούτε αρχαγγέλοις έδωκεν ο Θεός».

Ο Ιερεύς εμπνεόμενος υπό του Αγίου Πνεύματος οφείλει να ακολουθεί τοις ίχνεσι του θείου Διδασκάλου και την πιστή αυτή ακολουθία να διδάσκει τους τρόπους και μέσα της εξυπηρέτηση των ανθρώπων. Δεν πρέπει ούτε επί στιγμή να λησμονεί την στοιχειώδη αλήθεια, ότι, πάσα εξωτερική δράση και πάσα ενέργεια αυτού εξαρτάται εξ ολοκλήρου εκ της ποιότητος της εσωτερικής του ζωής.

Πάντα ταύτα αγαπητέ μου διάκονε, προϋποθέτουν την μεγάλη αρετή της άκρας ταπείνωσης ένθα πρέπει να πληρεί τον έσω και έξω κόσμο του ανθρώπου και ιδίως του Κληρικού.

Το αληθινό ύψος και το μεγαλείο του ανθρώπου, της κάθε εποχής και όλως ιδιαιτέρως του Κληρικού υπάρχει στην μεγάλη αρετή της ταπεινοφροσύνης. Και όπως μας λέγουν οι αψευδείς λόγοι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, η μεν ταπείνωση δικαιώνει τον ταπεινό άνθρωπο, η δε αλαζονεία τον καταδικάζει και τον οδηγεί στην πνευματική καταστροφή και απομάκρυνση από την αλήθεια, από την εν Χριστό ζωή και αγάπη.

Η βάση επομένως της ύψωσης του Κληρικού είναι η ταπείνωση και όσο ο Κληρικός ταπεινώνεται τόσο υψώνεται. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται». Τον ταπεινό άνθρωπο οι πάντες τον σέβονται και τον αγαπούν, απεναντίας τον υπερήφανο, αλαζόνα και εγωϊστή οι πάντες τον μισούν και τον αποστρέφονται.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει — «Τίποτε άλλο δεν είναι τόσο ξένο προς την χριστιανική ψυχή, όσο η αλαζονεία», και κατά τον Μέγα Πατέρα της Εκκλησίας μας «άλλο αλαζονεία και άλλο παρρησία και ανδρεία πού είναι οικείες αρετές της ψυχής».

Αυτή, η κατά Χριστό παρρησία και ανδρεία, πού είναι οικείες αρετές, και οι οποίες κοσμούν τον ψυχικό σου κόσμο, πάντοτε αειθαλές να κατευθύνουν τα βήματά σου εις πάν έργον αγαθόν και εις τον Θεό ευάρεστο, πάσας τας ημέρας της ζωής σου προς δόξαν και αίνον του Παντάνακτος Θεού.

Παιδιόθεν πόθησε, η καθαρά παιδική ψυχή σου το ύδωρ το αλλόμενο εις ζωή αιώνιο, και εξήλθες ως η διψώσα έλαφος παρά τας διεξόδους των υδάτων, να αντλήσεις τούτο το καθάριο ύδωρ να ξεδιψάσεις, να δροσιστείς και να ανδρωθείς πνευματικά υπό των συμβουλών των σοφών και συνετών Πατέρων και διδασκάλων, ουχί μόνον εν τη Ιερά Νήσω Πάτμω, αλλά και αλλαχού.

Σ’ αυτή την ιερά αποδημία σου είχες συν Κυρυναίο την ευλαβεστάτη σύζυγό σου Ελένη. Η δε υπηρεσία σου κατά το διάστημα αυτό της διακονίας σου εν τη τοπική Εκκλησία πάντοτε εν ταπεινώσει έδωσε δείγματα ευλαβούς και εναρέτου Κληρικού.

Η Ιεροπρέπειά σου, η συμπεριφορά σου μεταξύ των Κληρικών της Ιεράς μας Μητροπόλεως, εργατικότητά σου δεικνύουν τον κληρικό των καλών προθέσεών σου δια την περαιτέρω πορεία σου εντός της Εκκλησίας της μόνης πηγής σωτηρίας δια τον άνθρωπο, ως λέγει ο Άγιος Κυπριανός Επίσκοπος Λουγδούνων.

Είσελθε, λοιπόν, στην χαρά του Κυρίου σου, τον Οποίον πόθησες παιδιόθεν και μένε πιστός άχρι καιρού, όταν θα κληθείς να παραδόσεις ακεραία την αγία Παρακαταθήκη, την οποία θα λάβεις εντός ολίγου από τας ταπεινάς χείρας μου.

Ο νικών ου μη αδικηθή εκ του θανάτου του δευτέρου, λέγει ο Θεός ο Παντοκράτωρ στον υψιπέτη και μέγα οραματιστή, Ιωάννη τον Θεολόγο στην αποκάλυψη».

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας και το Ιερό Μυστήριο της Χειροτονίας, ο π. Σταύρος μοίρασε το αντίδωρο στους πιστούς, και δέχθηκε τις ευχές ολοκλήρου του εκκλησιάσματος.

Ο π. Σταύρος Μάρθας, τυγχάνει γόνος ευσεβούς οικογενείας, είναι απόφοιτος της Πατμιάδος Εκκλησιαστικής Σχολής, ενώ διακρίνεται για το θυσιαστικό πνεύμα και την αγάπη για το Χριστό, την Εκκλησία και τον συνάνθρωπο.

ΑΞΙΟΣ! 


ΣΤΗ ΛΕΡΟ

Την Κυριακή των Μυροφόρων (8-5-2022), στον ενοριακό Ιερό Ναό του Σωτήρος Χριστού Λέρου, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας, συμπαραστατούμενος υπό του εφημερίου π. Νικοδήμου Φωκά.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Θεοφιλέστατος απηύθυνε εόρτιες ευχές στον π. Νικόδημο, πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού Θρόνου και Αρχιερατικό Επίτροπο εν Λέρω, ο οποίος σήμερον άγει τα ονομαστήριά του (Νικοδήμου του νυχτερινού μαθητού). Ευχές εδέχθη και απ΄ όλο το εκκλησίασμα.

Του ευχόμεθα έτη πολλά και υγιεινά.


Την δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα, τιμώνται οι Μυροφόρες Γυναίκες, οι ευσεβείς εκείνες γυναίκες, οι οποίες παρακολούθησαν τη διδασκαλία και τη δημόσια δράση του Ιησού Χριστού με χαρακτηριστική αφοσίωση, επιμελήθηκαν και άλειψαν με αρώματα το Σώμα του Ιησού κατά την ταφή Του και αξιώθηκαν να πληροφορηθούν πρώτες από τον άγγελο την Ανάστασή Του, γι’ αυτό προς τιμήν τους η ημέρα αυτή ονομάζεται Κυριακή των Μυροφόρων.

Μεταξύ των Μυροφόρων αναφέρονται στα Ευαγγέλια (Ματθ. κη’,1 κ.εξ., Μαρκ. ιστ,1 κ.εξ., Λουκ. κδ,1 κ.εξ., Ιω. κ,1 κ.εξ.):  η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Κλωπά, μητέρα του απόστολου Ιακώβου του μικρού, η Σαλώμη, σύζυγος του Ζεβεδαίου και μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννου, και η Ιωάννα του Χουζά, επιτρόπου του βασιλιά Ηρώδη.

Οι Μυροφόρες γυναίκες ενέπνευσαν πολλούς μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι προέβαλαν την αφοσίωση και τη μαρτυρία τους ως πρότυπο για το ρόλο των γυναικών στη ζωή της Εκκλησίας.

Ιωσήφ και Νικόδημος.

Ο Ιωσήφ ο ευσχήμων και δίκαιος, είναι ένα πρόσωπο, πού εμφανίζεται στα ευαγγέλια αμέσως την ημέρα του Πάθους και μετά τον θάνατο του Χριστού. Ζητά το σώμα από τον Πιλάτο και θάβει τον διδάσκαλο του, σε καινό μνημείο πού προετοίμαζε για τον εαυτό του. Πληροφορούμαστε επίσης πώς ήταν επίσημο πρόσωπο και πώς περίμενε και αυτός την βασιλεία του Θεού, πράγμα πού μπορεί να σημαίνει πώς ήταν ένας κρυφός μαθητής του Χριστού, διά τον φόβο των Ιουδαίων ή ένας πολύ ευλαβής και ευσεβής άνθρωπος.

Ο Νικόδημος είναι αυτός ο νυχτερινός μαθητής του Ιησού με τον οποίο διαλέχτηκε σε υψηλό θεολογικό επίπεδο και που προσπάθησε εις μάτην να υποστηρίξει τον Χριστό ενώπιον του συνεδρίου. Αυτός έφερε μια τεράστια ποσότητα μύρων στην ταφή του Χριστού για να τιμήσει τον διδάσκαλό Του.

Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος ήταν άνθρωποι της εξουσίας και με υπόληψη ενώπιον των ιουδαϊκών και ρωμαϊκών αρχών. Και όμως αυτή τους την υπόληψη και κοινωνική θέση καταφέρνουν από την αγάπη την πολλή ή από την καρδιακή τους εντιμότητα και με γενναιότητα ψυχής να μην την υπολογίζουν. Ενώ ακόμα ο όχλος μαίνεται και οι άρχοντες της αμαρτίας επικρατούν και ο Ιησούς φαίνεται ότι νικάται και εξουθενώνεται και μαθητές και απόστολοι διασκορπίζονται και κρύβονται, τα δυο αυτά ιερά πρόσωπα δείχνουν γενναιότητα και αυτοθυσία.

Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος περιστοιχίζουν τον ηττημένο και αποσυνάγωγο και εβδελυγμένον θεωρούμενον ως νεκρόν, ον απεδοκίμασαν οι θρησκευτικοί άρχοντες του λαού τους και τον θάβουν επιμελώς και τιμητικά με βασιλικές τιμές.

Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος είναι οι ήρωες της αγάπης και της αυτοθυσίας, της επιβολής και της διάκρισης. Διακρίνονται από φιλευσπλαχνία και αγάπη για την αλήθεια και μας διδάσκουν δίνοντας το παράδειγμα της γενναίας απόφασης. 

Επιμέλεια-φωτογραφίες:  Γεώργιος Ι. Χρυσούλης, γραμματεύς Ιεράς Μητροπόλεως

Φωτογραφίες από Κάλυμνο: αρχείο Ιεράς Μητροπόλεως