Εκτύπωση
Εμφανίσεις: 3101

Μήνυμα

τς Α. Θ. Παναγιότητος το Οκουμενικο Πατριάχου κ.κ. Βαρθολομαίου

 

διά τήν παγκόσμιον μέραν Περιβάλλοντος  (5 ουνίου 2009).

 

σημερινή Παγκόσμιος μέρα Περιβάλλοντος εναι μία φορμή καί συγχρόνως μία μεγάλη εκαιρία διά νά ναλογισθμεν λοι, σχέτως θρησκευτικο φρονήματος, τήν περιβαλλοντικήν κρίσιν.

 

Κατά τάς μέρας μας, περισσότερον πό ποτέ, προβάλλει δήριτος νάγκη νά κατανοήσωμεν λοι τι περιβαλλοντική προστασία δέν ποτελε ρωμαντικήν δεοληψίαν ρισμένων λίγων. Μέ τήν περιβαλλοντικήν κρίσιν καί διαιτέρως τήν κλιματικήν λλαγήν νά ποτελ πλέον τήν μεγίστην πειλήν διά κάθε μορφήν ζως ες τόν πλανήτην μας, εναι προφανής εθεα διασύνδεσις τς προστασίας το περιβάλλοντος μέ λας τάς κφάνσεις τς οκονομικς καί κοινωνικς ζως.

 

Διά τήν ρθόδοξον μν κκλησίαν, προστασία το περιβάλλοντος, ς θείας κτίσεως, ποτελε μεγίστην εθύνην διά τόν νθρωπον, νεξαρτήτως τν λικν λλων οκονομικν φελειν τάς ποίας δύναται ατη νά ποφέρ. Τόν κόσμον τοτον, τόν «καλόν λίαν», Παντοκράτωρ Θεός κληροδότησεν ες τήν νθρωπότητα μέ τήν ντολήν «ργάζεσθαι καί φυλάσσειν» ατόν. εθεα μως διασύνδεσις ατς τς θεοσδότου ποχρεώσεως διά προστασίαν τς κτίσεως μέ κάθε πτυχήν τς συγχρόνου οκονομικς καί κοινωνικς ζως, νδυναμώνει τελικς τήν παγκόσμιον προσπάθειαν διά ναχαίτισιν τς δη κδηλωθείσης κλιματικς λλαγς μέσ τς ποτελεσματικς διεισδύσεως τς περιβαλλοντικς διαστάσεως ες λους τούς τομες τς οκονομίας καί τς κοινωνίας.

 

Μέ τήν ναρξιν τς τρίτης χιλιετίας, τά περιβαλλοντικά προβλήματα -ρατά δη πό τόν 20όν αἰῶνα- πέκτησαν μίαν νέαν ξύτητα καί λθαν ες τό κέντρον τς πικαιρότητος. Συμφώνως πρός τήν ντίληψιν τς Χριστιανικς ρθοδόξου κκλησίας, τό φυσικόν περιβάλλον ποτελε μέρος τς Δημιουργίας, ρα χαρακτηρίζεται πό ερότητα. Διά τοτον τόν λόγον, ποβάθμισις καί καταστροφή ατο ποτελε πρξιν ερόσυλον καί μάρτημα, ς περιφρόνησις πρός τό ργον το Θείου Δημιουργο. Τό νθρώπινον γένος εναι πίσης μέρος τς Δημιουργίας. λλογός του φύσις καί δυνατότης πιλογς μεταξύ το καλο καί το κακο παρέχουν ες τόν νθρωπον διαίτερα προνόμια, λλά καί σαφες ποχρεώσεις. Δυστυχς μως, νθρωπίνη στορία παρέχει πλεστα σα παραδείγματα καταχρήσεως τν προνομίων τούτων, που χρσις καί διαφύλαξις τν φυσικν πόρων μετετράπη ες φρονα κμετάλλευσιν καί συχνάκις ες τήν λοσχερ καταστροφήν των, πργμα τό ποον δήγησε κατά καιρούς ες τήν πτσιν μεγάλων πολιτισμν.

 

Πράγματι, μέριμνα καί φύλαξις τς Δημιουργίας ποτελε εθύνην λων ες τομικόν καί συλλογικόν πίπεδον. Βεβαίως, α πολιτικαί γεσίαι κάστης χώρας χουν διαιτέραν εθύνην διά νά ξιολογήσουν τάς καταστάσεις, νά προτείνουν δράσεις, μέτρα καί ρυθμίσεις, νά πείσουν τάς κοινωνίας διά τήν ρθότητα ατν καί νά τάς φαρμόσουν. Εναι μως σημαντική καί εθύνη κάστου τόμου τόσον ες τήν προσωπικήν του ζωήν καί ες τάς οκογενειακάς του δραστηριότητας, σον καί ες τόν ρόλον του ς νεργο πολίτου.

 

Προσκαλοντες παντας ες γρήγορσιν διά τήν διαφύλαξιν λωβήτου τς φύσεως καί συμπάσης τς δημιουργίας, τήν ποίαν λίαν καλς καί μέ τοιαύτην θαυμαστήν σοφίαν κτισεν Θεός, ελογομεν πό το Οκουμενικο Πατριαρχείου τήν Παγκόσμιον μέραν Περιβάλλοντος, δοξολογοντες τόν Δημιουργόν τν πάντων, ες τόν ποον νήκει πσα δόξα τιμή καί προσκύνησις.