Την Κυριακή της Απόκρεω, η Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά στην πιο φοβερή και συνάμα πιο αληθινή εικόνα της ζωής μας: την Τελική Κρίση. Φοβερή πραγματικότητα!
“Ὅταν τίθωνται θρόνοι, καὶ ἀνοίγωνται βίβλοι, καὶ Θεὸς εἰς κρίσιν καθέζηται, ὢ ποῖος φόβος τότε!. Ἀγγέλων παρισταμένων ἐν φόβῳ, καὶ ποταμοῦ πυρὸς ἕλκοντος, τί ποιήσομεν τότε οἱ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις ὑπεύθυνοι ἄνθρωποι; “.
Την σχετική παραβολή την είπε ο Χριστός λίγο πριν τον θάνατό Του, μαζί με άλλες παραβολές και προειδοποιήσεις για τα έσχατα. Όλοι οι μελλοθάνατοι αφήνουν στους δικούς τους παραγγελίες και μοιράζονται τις τελευταίες τους επιθυμίες. Και η επιθυμία του Χριστού δεν ήταν για τον εαυτό Του. Ήταν να φροντίσουν οι μαθητές Του τους ελαχίστους. Όλους αυτούς που θα βίωναν τον μεγάλο πόνο και τα βάσανα του κόσμου. Εκείνους για τους οποίους είχε πει: «Αλλοίμονο σε όποιον σκανδαλίσει κάποιον από αυτούς τους αδελφούς μου τους μικρούς».
Πόνεσε ο Χριστός. Και νοιάστηκε να μην αποκάμουν οι ελάχιστοι και χάσουν την ψυχή τους.
Η παραβολή της Τελικής Κρίσης αφορούσε τους Φαρισαίους. Διότι αυτοί είναι οι διαχρονικά εξ ευωνύμων άσπλαχνοι και σκανδαλοποιοί. Εκείνη τη στιγμή ετοίμαζαν τον θάνατο του Χριστού. Αύριο – μέσα στην Εκκλησία πλέον – θα ετοίμαζαν τον θάνατο ή την εξουθένωση των πιο μικρών αδελφών τους.
Οι Φαρισαίοι όλων των εποχών είναι οι άδικοι, οι αδιάφοροι, οι εγωιστές που φέρουν το όνομα του Χριστού, αλλά δεν ποιούν το θέλημά Του. Και σήμερα, Κυριακή Απόκρεω, η Εκκλησία δεν απευθύνεται στους έξω. Απευθύνεται σε εμάς.
Διότι , πολλοί λαμβάνουν θάρρος από την ευσπλαχνία του Θεού όταν θυμούνται την προσευχή του ταπεινού τελώνη και την πατρική αγκαλιά, που δέχθηκε τον άσωτο. Ξεχνούν όμως ότι ο Θεός είναι επίσης Δίκαιος. Και η Εκκλησία δεν θέλει να τους αφήσει επαναπαυμένους αλλά να τους αφυπνίσει.
Οι άδικοι δεν έχουν θέση μέσα στην κοινωνία της αγάπης, την Εκκλησία όπου όλοι μοιράζονται τον εαυτό τους, την πνευματική και υλική τους περιουσία, τη μυστηριακή ενότητα με τους άλλους. Εκείνοι δεν πλησιάζουν την Εκκλησία για να θεραπευτούν, αλλά για να αρπάξουν και να προβληθούν. Είναι αναίσθητοι μπροστά στο έλλειμμα και τον πόνο των άλλων. Φτάνει να επιβιώνουν εκείνοι. Κι ας χάνονται οι πονεμένοι, οι αμαρτωλοί και όσοι έχουν χρεία βοηθείας. Είναι οι αδιάφοροι. Και η αδιαφορία είναι η καταδίκη. Είναι το γνώρισμα εκείνων που ικανοποιούν το έργο του πατέρα τους, του σατανά, και αποστέλλονται να μείνουν μαζί του στο σκοτάδι για πάντα.
Σήμερα ο Χριστός δεν ρωτά: Νήστεψες; Προσευχήθηκες; Ήσουν τυπικός; Ρωτά: Πείνασα και με τάισες; Δίψασα και με πότισες; Ήμουν γυμνός και με ένδυσες; Γιατί ο Χριστός άφησε τους φτωχούς και τους περιφρονημένους της γης για να τους φροντίζουμε. Και όχι μόνο αυτό: δεν ντράπηκε να ταυτιστεί μαζί τους.
Λοιπόν, θα μας κρίνει η Αγάπη. Μόνο η Αγάπη. Και πιο οδυνηρή και δίκαιη Κρίση δεν υπάρχει. Άρα ο Θεός δεν είναι άδικος, γιατί στην αγάπη δεν υπάρχει αδικία.
Και ας θυμηθούμε εκείνη τη φρικτή ώρα της Παρουσίας Του. Όταν θα φανερωθεί Εκείνος, ο πριν ατιμασμένος, σε όλη Του τη δόξα. Και θα δούμε τις πληγές της Αγάπης Του: τα ματωμένα χέρια και πόδια Του, την πλευρά τη λογχευμένη, τους μώλωπες σε όλο Του το κατάστικτο Σώμα.
Θα δούμε τις πληγές που εμπαίξαμε, παρεξηγήσαμε, αγνοήσαμε, προδώσαμε. Και θα τις δούμε να περιβάλλονται με άφθαρτη δόξα. Τότε οδυρμός και κοπετός, αλλά και χαρά και συγκίνηση για όσους φέρουν τα στίγματα του Χριστού σε όλη τους τη ζωή. Θα δούμε και ανθρώπους που η ανόητη και αυθάδης κρίση μας δεν τους χάριζε τον Παράδεισο. Και θα πάθουμε έλεγχο και κρίση αφόρητη. Εκπλήξεις τρομερές.
Δεν απομένει λοιπόν τίποτα άλλο παρά να ξυπνήσουμε, πριν μας καταλάβει ο ύπνος της αδιαφορίας. Πριν μπούμε στο στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής κουβαλώντας καρδιά κλειστή και παγωμένη.
Ας ακούσουμε τι μας προτρέπει ο Θεολόγος Γρηγόριος: «Δανείζει τον Θεό όποιος ελεεί φτωχό».
Ποιος δεν δέχεται τέτοιον οφειλέτη, που εκτός από το δάνειο θα δώσει και τόκους όταν έρθει ο καιρός; «Με τις ελεημοσύνες και με την τιμιότητα καθαρίζονται οι αμαρτίες».
Ας καθαριστούμε λοιπόν με την ελεημοσύνη. Ας πλύνουμε με το καλό βοτάνι τις βρωμιές και τους λεκέδες μας. Ας γίνουμε άσπροι σαν το μαλλί και σαν το χιόνι, ανάλογα με την ευσπλαχνία του ο καθένας.
Γιατί σήμερα, πριν ξεκινήσει ο αγώνας, ο Χριστός μας φανερώνει το τέλος: δεν θα μας κρίνει ο νόμος, δεν θα μας κρίνει ο τύπος, θα μας κρίνει η Αγάπη. Και όπως παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες και οι Ιερές Γραφές τρομερότερο βασανιστήριο από την αγάπη και την φωτιά της δεν υπάρχει. Ως μάστιγα φρικτή θα πλήξει όσους έχουν έλλειμμα συμπόνιας και έμπρακτης μέριμνας για τον αδελφό. Με πράξεις όχι με λόγια.
Γρηγορείτε, ξυπνήστε, σηκωθείτε από τον βαρύ ύπνο. Το τέλος επί θύραις. Θα βρεθούμε αναπολόγητοι; Ας αρπάξουμε την σωτηρία εναποθέτοντας την ουσία μας ολόκληρη στην αγκαλιά του πλησίον μας.
π.Παντ. Κρούσκος
Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως
