Δεν είναι κακό να ζητάει ο άνθρωπος άνεση και πληρότητα στην ζωή του. Υλικά και πνευματικά αγαθά. Αλλά αυτό που ισχύει είναι ότι όσα περισσότερα έχεις και κατέχεις τόσα περισσότερα θα σου ζητηθούν από τον Θεό! Μεγάλη υποχρέωση και η ευθύνη της διαχείρισης! Γι’ αυτό ο Χριστός θέλησε να μας αναπαύσει και μας ζήτησε να αιτούμαστε πρώτον την βασιλεία του Θεού και ό, τι έχουμε ανάγκη θα μας δοθεί.
Και η αλήθεια είναι πως αυτή η «βασιλεία» δεν είναι ένας μακρινός, μεταφυσικός προορισμός, αλλά ένας τρόπος να σχετίζεσαι με τον κόσμο με εδώ και τώρα. Αποτελεί μια πνευματική κατάσταση και βιωματική εμπειρία. Εγκαθίσταται στην καρδιά και την ψυχή του ανθρώπου όταν αυτός αποδέχεται το θέλημα του Θεού, απαλλάσσεται από τα πάθη του και ζει εν Χριστώ. Η παρουσία του Θεού μέσα στον άνθρωπο ξεκινά από την παρούσα ζωή και αποτελεί πρόγευση της αιωνιότητας. Ένας βασιλιάς, ένας κληρονόμος της Βασιλείας δεν είναι βέβαια δούλος, αλλά ελεύθερος και κυριεύει πάνω στον κόσμο του. Τις επιθυμίες, τα αγαθά , την ύπαρξή του. Η Βασιλεία λοιπόν είναι η περίτρανη νίκη πάνω στην δυναστεία της μέριμνας και η εσωτερική ελευθερία από το άγχος της συσσώρευσης. Όταν σταματάς να κοιτάζεις επίμονα το «φαίνεσθαι» και αρχίζεις να καλλιεργείς την καρδία , τότε αλλάζει όλο το κέντρο βάρους της ζωής σου.
Κανείς δεν είπε να ζούμε στην εξαθλίωση ή να αρνούμαστε τις ομορφιές της καθημερινότητας. Η δημιουργία είναι φτιαγμένη για να την απολαμβάνουμε. Το πρόβλημα ξεκινά όταν τα αγαθά, από μέσα εξυπηρέτησης, γίνονται οι δυνάστες μας. Όταν αντί να κατέχουμε εμείς τα πράγματα, αρχίζουν να μας κατέχουν εκείνα.
Όσο γεμίζουν οι αποθήκες και οι τραπεζικοί λογαριασμοί, τόσο τείνει να αδειάζει η ανάγκη μας για τον Άλλον – και για τον Θεό και για τον συνάνθρωπο. Πιστεύουμε ψευδώς ότι γίναμε αυτάρκεις και αυτοδύναμοι. Αλλά έτσι γεννάται η αθεΐα και η παραφροσύνη.
Κάθε τι περιττό που αποκτάς, απαιτεί χρόνο, ενέργεια και φροντίδα για να συντηρηθεί. Στο τέλος, γίνεσαι φύλακας των ίδιων σου των αποκτημάτων. Όμως η προτεραιότητα στη Βασιλεία του Θεού είναι μια πράξη απόλυτης εμπιστοσύνης. Σημαίνει: «Κάνω το καθήκον μου, εργάζομαι, προσπαθώ, αλλά δεν θεοποιώ το αποτέλεσμα. Ξέρω ότι η πρόνοια Του δεν θα με αφήσει».
Όταν βάζεις πρώτο το Ευαγγέλιο, η ζωή σου αποκτά απόλυτη ελευθερία και χαρά . Τα υλικά αγαθά έρχονται και φεύγουν, αλλά εσύ παραμένεις πλούσιος στην καρδιά. Και τότε, ό,τι κι αν σου δοθεί, δεν το κρατάς σφιχτά στη χούφτα σου από φόβο μην το χάσεις, αλλά ανοίγεις το χέρι σου για να το μοιραστείς με τον Άλλο. Εκεί ακριβώς η διαχείριση γίνεται ευλογία και η ευθύνη μεταμορφώνεται σε χαρά.
Δηλαδή ο μεγαλύτερος πλούτος δεν κρύβεται σε αυτά που καταφέρνεις να μαζέψεις, αλλά σε αυτά που έχεις τη δύναμη να χαρίσεις. Όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι είναι απλώς ένας προσωρινός διαχειριστής πραγμάτων και όχι ο ιδιοκτήτης τους, τότε σπάει και η αλυσίδα του φόβου και του άγχους. Δεν τον τρομάζει πια η απώλεια, γιατί ξέρει πως ό,τι έχει πραγματική αξία, δεν μπορεί να στο κλέψει κανένας.
Η καθημερινότητά μας έχει γίνει ένας ασταμάτητος αγώνας δρόμου για το «περισσότερο». Διαφημίσεις, πρότυπα, κοινωνική πίεση. Όλα μας φωνάζουν πως αν δεν αποκτήσεις το επόμενο μοντέλο, την επόμενη άνεση, την επόμενη διάκριση, είσαι ελλιπής. Κι όμως, η πνευματική ζωή έρχεται να ανατρέψει αυτή τη λογική, προτείνοντας μια επανάσταση: την απλότητα.
Ο Χριστός έρχεται σαν λυτρωτής και προτείνει την ελευθερία του απλού. Ενός δε έστι χρεία.
Δεν πρόκειται για μιζέρια, αλλά για πνευματική αρχοντιά. Το να μπορείς να περνάς καλά με τα λίγα, να απολαμβάνεις τα δώρα του Θεού, τα αγαθά του Θεού χωρίς να χρειάζεσαι σκηνοθετημένες πολυτέλειες για να νιώσεις γεμάτος.
Ο άνθρωπος που καταφρονεί τις πλασματικές ανάγκες, μειώνει αυτόματα και το άγχος. Δεν χρειάζεται να δουλεύει μέχρι εξαντλήσεως μόνο και μόνο για να συντηρείς μια βιτρίνα, ένα θεαθηναι. Τα πολλά αποκτήματα, κεκτημένα ,δεδομένα στοιβάζονται και κρύβουν την θέα προς τον Θεό. Την έξοδο στην ελευθερία.
«Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;»
Αυτό το ερώτημα παραμένει η πιο επίκαιρη δοκιμασία της ζωής μας. Στο τέλος της ημέρας, όταν θα κλείσουμε τα μάτια, δεν θα πάρουμε μαζί μας ούτε τους τίτλους ιδιοκτησίας ούτε τις ανέσεις μας. Το μόνο που θα ζυγίσει στην αιωνιότητα είναι το πόσο αγαπήσαμε και το πόσο εμπιστευτήκαμε τον Θεό Πατέρα. Όλα τα άλλα, τα υλικά και τα εφήμερα, είναι απλώς το σκηνικό. Ας μην μπερδεύουμε, λοιπόν, το θέατρο με την ίδια την αλήθεια.
Ζητείτε πρώτα την βασιλεία του Θεού.
Θησαυρός αναφαίρετος στον οποίο καλούμαστε να επενδύσουμε, πριν μας καταλάβει το σκοτάδι και η απώλεια.
π. Παντελεήμων Κρούσκος
